Aksi belirtilmedikçe tüm yazı ve resimler şahsıma ait olup izinsiz kullanılmaması rica olunur efenim.

12 Şubat 2011 Cumartesi

Sümbüllü Vazo

İnsanları robotlaştıran, herkesin evini anı yapan, 'ben evinizin herşeyiyim' diyen mağazada görmüştüm bu sürahiyi. İçine çiçekleri de onlar koymuştu dekorasyon amaşlı. Artık evde incik cincik eşya istemiyordum. Ama bunu görünce bir an durdum. Kendimi kırmızı putikareli örtüsü olan bir masada hayal ettim. Masanın üstünde bu sürahi ve içinde çiçekler vardı. Fırından sıcak elmalı pay kokusu geliyordu. Güneş açık pencereden içeri sızıyor ve masada ışık oyunları yaratıyordu.

Hiç olmayan bir anıya özlemdi benimkisi. Buram buram bir nostalji hissi. Ama benim kişisel tarihimden değil. Nerden geliyor bu görüntüler bilmiyordum. Hatırlamadığım anıları özlüyordum.

Eşyalara böyle anlamlar yüklüyor olmak beni her seferinde şaşırtıyor ve çul çaput biriktirme dürtüme bir son vermek istiyorum. Ama bu sürahi çiçekleriyle beraber, mutfak masamda çok güzel duruyor. Bu gri kış günlerinde sanki her an güneş tepeden bakacak gibi oluyor. Mutfak hiç pişmemiş elmalı payın kokusu ile doluyor. Sanki plastik sümbüller canlanmış da o mis gibi kokuları payı bastıracakmış gibi. Baharla beraber dalga dalga gelen umutların beklentisi. Bu hisse tutunmayı seviyorum. Basit bir eşyanın böyle hissetirebilmesini de.

2 yorum:

  1. o anıları sen bizzat yaşamamış olsan dahi, senin tarif ettiğin gibi hissettirecek milyonlarca kare vardır aslında ve sen seninkini hayal ediyorsun...haliyle, yaşanmamış olsa dahi, o senin anın oluyor...anlatabildim mi? :)
    ve çok güzel olmuş...çok beğendim..

    YanıtlaSil
  2. deniyorum. yazmayı. yeniden

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...